تعطیلات تابستان امسال فرصتی شد تا 12 روز در روستا باشم . 12 روزی که هر لحظه اش خاطره ای است برایم فراموش نشدنی . من معمولاً که به روستا می روم تلویزیون تماشا نمی کنم ، موبایل ساده ام را گوشه ای می گذارم و فارغ از هر گونه رسانه و شبکه  سعی می کنم آرامش داشته باشم. در این مقاله صحبت از چنار و اسیاب و دره  و انجیر نیست صحبت از موضوعی بنام شب های کویر است که من  ان رابه شب های روچی تغییر می دهم.در این چند شب به تابلوی زیبای آسمان خیره شده بودم و ناخودآگاه شگفتی چشمه خروشان روستای سنو که این روزها فکرم را به تعجب وا داشته بود  کم رنگ کرد .هنگامی که شب فرا می رسد آسمان چهره واقعی خود را نشان می دهد و به همه مردم لبخند می زند و ما را به دیدن تابلویی زیبا و منحصر به فرد دعوت می کند .تقریباً در هر نقطه از زمین و بدور از آلودگی می توان جادوی ستارگان را بر پرده نیلگون آسمان به تماشا نشست  ولی مدتهاست که آلاینده ها مخصوصاً آلاینده های نوری درخشش واقعی آسمان را از بشر دریغ نموده است .به اعتقاد بیشتر گردشگران بیشترین جذابیت کویر شب های آن است . وقتی که در شب در روستا به ستارگان نگاه می کنی احساس می کنی که آنقدرنزدیکند که می توانی آنها را برداری . دیدن ستارها و آسمان در روستا بسیار لذت بخش است . در انجا قدرت خدا را می شود حس کرد . در شب تازه می  فهمی که کجا هستی و خدا چقدر بزرگ است  به خدا فکر می کنی و عظمتش .بیابان و کویر تنها مکانهایی هستند که می توان عظمت و زیبایی آسمان شب را تحسین کرد.تا فصل تابستان تمام نشده و می توان در فضای باز خوابید فرصت را غنیمت شمارید .